Şimdiye kadar Güneş’e en yakın aralıktan çekilen bu imgeler, Güneş’in Dünya ve tüm Güneş Sistemi üzerindeki tesirlerini anlamada bilim beşerlerine kıymetli datalar sunuyor.
NASA Bilim Misyonu Direktörlüğü’nden Nicky Fox, “Parker Sondası sayesinde en yakın yıldızımızın dinamik atmosferini birinci defa bu kadar yakından gözlemliyoruz. Bu datalarla uzay hava iddialarını geliştirerek astronotlarımızın ve teknolojimizin güvenliğini daha düzgün koruyabileceğiz” açıklamasında bulundu.
GÜNEŞ’İN DIŞ ATMOSFERİNDEN GEÇTİ
Parker Sondası, 24 Aralık 2024’te Güneş’e sırf 6,1 milyon kilometre (3,8 milyon mil) araya kadar yaklaşarak Güneş’in dış atmosferi olan korona içinden geçti. Geniş Alan Güneş Görüntüleyicisi (WISPR) üzere gelişmiş aygıtlarla korona ve daima yayılan yüklü parçacık akışı olan güneş rüzgârını görüntüledi.
Bu yeni manzaralar, Güneş rüzgârının korona yüzeyinden ayrıldıktan çabucak sonraki davranışını ortaya koyuyor. Görseller, Güneş’in manyetik alanının kuzeyden güneye istikamet değiştirdiği heliosfer akım katmanı sonunu ve birinci sefer çarpışan büyük koronal kütle atımlarını (CME) yüksek çözünürlükle kaydetti. Bu çarpışmalar, uzay havasının Dünya’daki elektrik şebekelerinden uydu bağlantısına kadar pek çok alana tesirini daha da karmaşık hale getirebiliyor.
GÜNEŞ RÜZGARININ KAYNAĞI AYDINLATILIYOR
Parker Sondası’nın bulguları, süratli güneş rüzgarının kaynağını da aydınlatıyor. 1958’de Eugene Parker tarafından öne sürülen güneş rüzgârı teorileri, bu akımın Güneş’in güçlü yerçekiminden nasıl kurtulduğunu anlamada dönüm noktası olmuştu. Fakat bu yeni müşahedeler, bilhassa yavaş güneş rüzgarının kökeni hakkında daha fazla ipucu sunuyor. Bilim insanları, yavaş rüzgarın özelliklerinin süratli rüzgârdan farklı olduğunu ve kask gibisi yapılar ya da koronal delikler üzere farklı bölgelerden kaynaklandığını düşünüyor.
Parker Sondası, Eylül 2025’te Güneş’e bir kere daha yakın geçiş yaparak bilhassa yavaş güneş rüzgârının kaynağına dair daha fazla data toplayacak.
https://twitter.com/NASASun/status/1943374884102377954
