Satürn’ün en büyük uydusu Titan, yüzeyinin altındaki bilinmeyen okyanusunda ömür barındırıyor olabilir. Lakin yeni bir araştırmaya nazaran, bu mümkün su altı biyosferinin toplam yükü, küçük bir köpekten daha fazla etmeyebilir.
Arizona Üniversitesi’nden evrimsel biyolog Antonin Affholder, Titan’daki varsayımsal ekosistemin güç ve besin döngüsünün, uydunun derin okyanusunda litre başına lakin bir fermantasyon hücresini besleyecek kadar zayıf olabileceğini söylüyor. Bu da uzayda ömür arayanlar için pek iç açıcı bir haber değil.
EŞSİZ BİR UYDU
Titan, Güneş Sistemi’nde eşsiz bir pozisyonda. Başka buzlu uydular üzere yüzeyin altındaki okyanuslarda hayat barındırma potansiyeline sahip olmasının yanı sıra, yüzeyinde bol ölçüde organik husus bulunuyor. Titan’ın yüzeyindeki hidrokarbonlar, -179 derecede sıvılaşarak ırmaklar ve Dünya’daki Büyük Göller büyüklüğünde göletler oluşturuyor.
Titan’ın buz katmanının altında ise tuzlu bir su okyanusu gizleniyor. Cassini-Huygens datalarına nazaran Titan, yaklaşık 5 bin 150 kilometre çapıyla dev bir şekerlemeye benziyor: Merkezde kayalık bir çekirdek, onun üstünde sırf yüksek basınçta oluşan ‘buz-VI’ katmanı, akabinde tuzlu su okyanusu ve en dışta yaklaşık 100 kilometre kalınlığında bir su buzu katmanı yer alıyor.
Bu dış katman, Titan’ın yerini oluşturuyor. Metan bulutlarından yağmur damlaları halinde yahut puslu sarı atmosferden katı parçacıklar halinde yağan organik moleküller bu katmanı daima kaplıyor.
Atmosferin üst katmanlarında nitrojen ve metan molekülleri Güneş’ten gelen UV ışınlarıyla parçalanıyor ve karbon ile oksijen açısından varlıklı ağır organik bileşiklere dönüşüyor. Bu moleküller yüzeye düşerek kahve telvesine benzeyen koyu renkli kumullar oluşturuyor.
Bilim beşerlerine nazaran bu organik zenginlik, göktaşı çarpmaları sonucu buz kabuğunda açılan havuzlardan yeraltı okyanusuna sızabiliyor yahut kayalık çekirdekten üst taşınarak suya karışabiliyor.
TİTAN’DA YAŞAM
Yeni araştırmada bilim insanları, bu organik moleküllerin Titan’ın okyanusunda mikrop topluluklarını beslemeye yetip yetmeyeceğini biyolojik güç modellemeleri oluşturarak inceledi.
Araştırmacılara nazaran, Titan’daki muhtemel mikroskobik canlılar Dünya’daki Clostridia bakterileri üzere glisini parçalayarak güç üretiyor olabilir.
Dünya’da birçok canlı, enerjiyi oksijen kullanarak düzenlerken Titan’daki mikroskobik canlılar oksijen bulunmadığı için fermantasyon gibisi anaerobik bir süreçle hayatta kalmak zorunda. Bilim insanları, fermantasyonun cihanda kanıtlanmış en kolay ve kozmik metabolik süreçlerden biri olması nedeniyle bu sistemi model olarak seçtiklerini söylüyor. Fermantasyon, Dünya’da ekşi maya, yoğurt ve bira üzere pek çok besinin temelini oluşturuyor.
Evrenin her yerinde yaygın olarak bulunan glisin ve öncü molekülleri, Titan’ın okyanusunu vakit içinde zenginleştirmiş olsa da bu organik stoğun sırf çok küçük bir kısmı mikroplar için kullanılabilir durumda.
Affholder, “Titan’ın devasa okyanusundaki ömrün toplam kütlesi birkaç kilogramı geçmeyebilir; bu da küçük bir köpeğin yüküne denk geliyor” dedi. Araştırmaya nazaran bu biyosferin ortalama hücre yoğunluğu ise bir kilogram sudaki hücre sayısı bakımından birden az. Bu da yaklaşık 50 kilogramlık bir insanın karbon içeriğine eş paha.
Bu kadar az sayıda canlı hücre, bu devasa okyanusa dağılmış durumda olduğundan, Titan’da bir ömür belirtisi bulmak adeta samanlıkta iğne aramaya benzeyebilir. Üstelik bu “samanlık” Dünya’dan yaklaşık 1,3 milyar kilometre uzakta.
Araştırmanın sonuçları hakemli bilimsel mecmua The Planetary Science Journal’da yayınlandı.
