Bilim insanları, Atlantik Okyanusu’nun 700 metre derinliğinde ulaştıkları eşsiz jeolojik fenomene “Kayıp Şehir” ismini verdi.
Hidrojen ve metan bakımından varlıklı alkali sıvılar püskürten 70 metre yüksekliğinde etkileyici “bacalara” sahip hidrotermal bacalar alanı, çok çeşitli mikroorganizmalara ve küçük omurgasızlara konut sahipliği yapan bir ekosistem oluşturuyor.
Bilim insanları tarafından 2000 yılında keşfedilen bu bölge, okyanusta bilinen en uzun ömürlü havalandırma ortamı.
En az 120 bin yıldır ve tahminen de daha uzun bir müddettir, bu yerde ortaya çıkan manto deniz suyuyla tepkiye girerek okyanusa hidrojen, metan ve öbür gazları püskürtüyor.
Saha kuyularının çatlak ve yarıklarında hidrokarbonlar, oksijen olmasa bile yeni mikrobiyal toplulukları besliyor.
AŞIRI ŞARTLARA KARŞIN HAYAT VAR
40 derecede gaz püskürten bacalar, bol ölçüde salyangoz ve kabuklu hayvana konut sahipliği yapıyor. Yengeçler, karidesler, deniz kestaneleri ve yılan balıkları üzere daha büyük hayvanlar az görülüyor, lakin mevcutlar.
Ekstrem ortama (sıcaklık, basınç) karşın bölge hayatla dolup taşıyor üzere görünüyor.
2024 yılında rekor bir kaya konsantrasyonu kaydedildi. Bilim insanları bu çekirdeğin milyarlarca yıl evvel Dünya’da ömrün nasıl ortaya çıktığına dair değerli ipuçları sağlayabileceğini umuyor.
Bilim insanları bunun üzere hidrotermal alanların ve okyanusların öbür bölgelerinin varlığını kesin olarak kabul etseler de, Kayıp Kent şu ana kadar tespit edebildikleri tek alan.
Kayıp Kent’te üretilen hidrokarbonlar atmosferik karbondioksit yahut güneş ışığından değil, deniz tabanındaki kimyasal tepkilerden oluştu.
Hidrokarbonlar hayatın yapı taşları olduğundan, bu durum hayatın buna emsal bir habitattan gelmiş olabileceği ihtimalini açık bırakıyor. Ve yalnızca bizim gezegenimizde değil.
